CZĘŚĆ 8
Czekałaś na mnie?
Cóż...
Nie do końca.
Zaprojektowałem ją.
Jest taka tylko jedna.
Ładna.
Jest zimno. Czemu nie masz kurtki?
Dzięki.
Wracaj szybko. Mieliśmy dziś obejrzeć film.
Film? Jaki? W domu?
Obiecałaś.
Zawsze zapominasz. Wróć zaraz. Nasza obietnica jest ważniejsza.
I daj mi to coś.
Zostawię to w twoim pokoju.
O jakim filmie on gada?
Przejdziemy się?
Chcę cię gdzieś zabrać.
Tędy.
Rozważam zaprojektowanie książki pani Yu.
Poprosiła mnie.
Brzmi świetnie.
Wszyscy w Gyeoroo chcą z tobą pracować.
Powinienem?
Zrobię, jak powiesz.
Czemu się uśmiechasz?
Wiesz,
co mam w kieszeni?
Ogrzewacze rąk.
Eun-ho włożył je,
bym ogrzała dłonie.
Nie wiedziałem, że pan Cha jest taki serdeczny.
Eun-ho mnie fascynuje.
Znamy się ponad 20 lat.
Jest dla mnie jak brat,
ale nie wiem, co siedzi w jego głowie.
Czasami jest zimny jak lód,
a czasami ma czułe serce.
Po rozwodzie od razu pomyślałam,
że Eun-ho na pewno się tym zmartwi.
Już wcześniej było mi ciężko,
ale nie mogłam mu powiedzieć.
Złamałabym mu serce.
I...
nawet niedawno
coś się wydarzyło.
Przepraszam, Dan-i.
Niech Eun-ho nie przychodzi do mojej restauracji.
Błagam cię.
Myślę,
że Eun-ho coś dla mnie zrobił.
Chciałam mu podziękować,
ale tego nie zrobiłam.
Jestem mu wdzięczna i wiele mu zawdzięczam.
Być może nawet teraz
próbuje coś dla mnie zrobić,
a ja nawet o tym nie wiem.
Jak się poznaliście?
Przez przypadek. Miałam wypadek.
Poznaliśmy się przypadkiem,
ale z czasem się zaprzyjaźniliśmy
i tak minęło 20 lat.
Przy okazji,
dokąd idziemy?
Już prawie jesteśmy.
SONG HAE-RIN
Eun-ho, pomysł z kwiatami był świetny, prawda?
Przynieść jutro pierożki?
Jestem w knajpie ojca.
Po pracy mnie olewasz?
Ciężko ci zdobyć serce redaktora?
Było pyszne.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Pisanie SMS-ów nic ci nie da.
Dałam ci piękną twarz i boskie ciało.
Nie marnuj czasu na kogoś, kto cię nie kocha.
Nie mów tak. Nie znasz go.
Zawsze wyznacza granicę.
Boję się, że nie zwróci na mnie uwagi, jeśli czegoś spróbuję.
I mieszka z kobietą...
Nie wtrącaj się.
Sama skończyłaś z tatą.
A co z nim nie tak? Boże.
Mówicie o mnie?
Wcale nie.
Masz dobry słuch.
Jesteśmy. To tutaj.
Ładnie.
Podadzą ci, co chcesz.
Mają i alkohol, i herbatę.
Wejdźmy.
Nie wiedziałam, że jest tu taka knajpa.
Od kiedy wyprowadziłem się z domu, mieszkam w tej okolicy.
Przeprowadzałem się dwa razy.
Często tu bywam.
Dziękuję.
Mają w menu tylko jedno danie?
Nie, zamówiłem to wcześniej.
Polubiłaś ciepłą sake.
Dobre.
Wiedziałem.
Potrafię to ugotować.
Rok temu byłem tu na warsztatach.
Naucz mnie.
Mamy jeszcze do zrobienia naleśniki z cebulkami.
Powinniśmy częściej się spotykać.
A co to?
REZERWACJE DZIŚ: JI SEO-JUN, JUTRO: JI SEO-JUN
Nakryłaś mnie.
Gdyby dziś nie wyszło, jutro spróbowałbym ponownie.
A potem pojutrze.
Trzeba tu rezerwować stolik.
Powinnam była udać
trudną do zdobycia?
Bałem się, że nie chcesz mnie widzieć.
Popełniłem wiele błędów.
Musiałam cię zaskoczyć.
Skłamałbym, gdybym zaprzeczył. Nie spodziewałem się.
Mam wiele pytań, ale na razie się poznajmy się powoli.
I w związku z tym
może spróbujmy
widywać się przez trzy miesiące?
Strasznie mnie zaskoczył. Sam pomyśl.
Dawno niczego takiego nie słyszałam.
Od kiedy Dong-min zaprosił mnie...
Kiedy to było?
- Ponad 15 lat temu... - Co powiedziałaś?
Będziecie się spotykać?
Zaczekaj.
Nie rozmyślaj.
Nie bierz tego zbyt serio.
Po prostu...
zróbmy to bez zobowiązań.
Co o tym myślisz?
Możemy jeździć razem do pracy
i jadać kolację, jeśli skończymy pracę w tym samym czasie.
Dziękuję.
To świetne, że mieszkamy niedaleko siebie.
Umawiajmy się przed pracą na przystanku
i wracajmy razem wieczorem do domu.
Zaczniemy od jutra?
O której zaczynasz?
Będziecie razem jeździć
i wracać z pracy?
W jakimś starym filmie powiedzieli,
że prędzej trafi cię bomba atomowa,
niż znajdziesz miłość po trzydziestce.
Ale mnie się to przytrafiło.
Lubi mnie.
Nie ma 30 lat. Zarezerwował stolik na kolację
i zrobił to dla mnie.
Nie bądź głupia.
Myślałem, że czegoś się nauczyłaś, ale chyba nie.
Rany! Zasłużyłeś.
Nie rozumiesz? To cudowne.
To może być ostatni raz, kiedy się z kimś umawiam.
Fakt. Niedługo będziesz babcią.
Nie będzie czasu na randki.
Chodź z każdym, kto poprosi.
Skończyłeś?
Wybacz. To było chamskie.
Jestem zraniony.
Czuję wielki ból.
Gdzie?
Co robisz?
Nie tam, tylko tu.
Hej.
Co to?
Jesteś mężczyzną.
O co chodzi?
To mięśnie.
Tak, jestem mężczyzną.
I to świetnym.
Co za dupek.
Prawie zadrżałam.
Moje serce.
Czemu...
bije tak szybko?
Chyba wariuję.
Dawno nie uprawiałam seksu.
Muszę to naprawić.
Czemu tu jest tak gorąco?
Hej, Eun-ho!
Gaś światło w łazience.
Zgaś światło...
„Miłość”? Na pewno.
Kogo obchodzi to, co on czuje? Co w tym fascynującego?
Nadal to masz. Wciąż jesteś tak atrakcyjna i piękna,
że faceci się za tobą odwracają.
Czemu tak fascynuje cię to, że on cię lubi? Ciągle o nim gadasz.
Nie musisz się tak denerwować.
Liczą się twoje uczucia.
Naprawdę lubisz tego dupka?
Podoba ci się?
Dowiem się,
kiedy będziemy razem.
Jeśli nie jesteś pewna, to związek nic nie zmieni.
Podoba ci się to? Nie bądź głupia.
Wystraszył mnie.
Cham nawet nie zgasił światła.
Nie, Geum-bi.
Nie możesz wyjść.
Udaję, że jadę do pracy,
by spotkać się z Dan-i.
Niedługo wrócę.
Co? Będą razem jeździć do pracy?
Mieszkamy razem, a nie mogę tego robić, bo ludzie się dowiedzą.
Ale ten dupek...
Gdzie jest Dan-i?
Może chociaż „dzień dobry”?
Dzień dobry.
Gdzie jest Dan-i?
Skąd mam wiedzieć?
Mieszkacie razem. Myślałem, że wiesz.
Chwileczkę, panie Ji. Dlaczego jesteś taki dziecinny?
To znaczy?
Będziecie razem jeździć do pracy?
Jesteś wolnym strzelcem.
Jeździsz do pracy? Umowa z Wolmyeong wygasła.
Powiedziałeś Dan-i?
Nie. Uznałem, że to niemęskie.
Wyszłoby, że chcę was rozdzielić.
Chciałeś, bym ją zostawił.
Owszem. Nie podoba mi się to.
Ale nie chcę być żałosny.
Więc udawaj, że o niczym nie wiesz.
Improwizuję. Randki chyba były niezręczne.
Oczywiście, że było jej niezręcznie.
Jesteś dużo młodszy.
Przeszkadza jej to.
Strasznie interesuje cię jej życie.
Po prostu się martwię.
Widuje się z irytującym gościem.
Zajmij się lepiej swoimi randkami.
Minęły trzy minuty. Dostaniesz mandat.
Mogę stać pięć minut.
Kto parkuje na ulicy? To niegrzeczne.
Widzę Dan-i.
Czemu biegnie? Potknie się.
Rany.
Długo czekasz?
Nie, chwileczkę.
To dobrze.
Boże. To jakiś żart.
MONOLOG DLA CIEBIE
- Jest dobra. - Tak?
The Black Skirts?
Lubisz ich?
Też jestem fanem.
To ich najnowsza piosenka? Ładna.
Prawda? Nosi tytuł „Queen of Diamonds”.
Rok 2019, księgarnia Blask Księżyca.
Poszedłem pod biuro i zadzwoniłem do Dan-i.
Poszliśmy do księgarni i zjemy kolację.
Oby restauracja jej się spodobała.
Pojechałam z Seo-junem do pracy autobusem.
Czytałam tę książkę.
Piosenka i książka, którą polecił
też mi się podobały.
Jestem wcześniej!
Chyba jestem pierwsza.
Jestem pierwsza.
Posegregowałam listy od czytelników.
Rany.
Nie przeczytałam żadnych.
Kupię ci lunch.
Było super. Lubię czytać.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Pani Song, listy od czytelników.
Na pewno się spisałaś.
Mogę przeczytać więcej.
To biografia autora książki Twój Świat.
Znajdź więcej informacji.
TWÓJ ŚWIAT
Dobrze.
Dan-i, od teraz zarządzaj listami od czytelników.
Słucham?
To rękopis pani Yu.
- Tak! - Rękopis?
Zgadza się.
PREZES KIM JAE-MIN
Panie Kim, mam rękopis od pani Yu.
Co w nim takiego wyjątkowego?
Pisze je odręcznie.
W tych czasach?
Pisarze Choi In-ho i Jo Jeong-rae też piszą odręcznie.
Do niedawna Park Beom-sin również.
Kim Hun nadal tak pisze.
Kang Byeong-jun też.
Oryginalny rękopis Czekając na Godota Becketta
sprzedano za 1,6 miliarda.
Serio?
Gdzie on jest?
Pokażcie.
Ten aromat atramentu. Ta książka się sprzeda.
Zbierzmy pozytywną energię.
- Do roboty! - Do roboty!
„Drodzy nieznajomi”.
DRODZY NIEZNAJOMI
Dobry tytuł.
Pasuje do pani Yu.
Kto przygotuje wersję cyfrową rękopisu?
Ja to zrobię!
Nie bądź zachłanna.
Pan Cha to zrobi.
Ile to zajmie?
Skończę jak najszybciej.
Dasz radę? Masz tyle pracy.
Zaufała mi, więc zrobię to.
Dan-i pomoże.
Znasz Yu Myeong-suk?
Tak.
Zespół wsparcia jest świetny.
Znacie pisarzy i czytacie wszystkie książki.
Jedna osoba sprawdza,
a druga przepisuje.
W międzyczasie sprawdzajcie.
Jest dużo chińskich znaków.
Znam je, pani Go.
- Rany. - No proszę.
Zna chińskie znaki.
To i tak zadanie dla zespołu wsparcia.
Pomogę panu Cha
najlepiej jak umiem. Dziękuję.
Ja sprawdzę tekst.
Jest dokładny, ale sprawdzę drugi raz.
Dziękuję.
Gdzie to zrobicie? Tu ktoś może wykraść książkę.
Proszę wynająć mieszkanie.
Powinniśmy?
Zrobię to w domu.
Chcę się skupić.
Tak będzie dobrze?
Mogłabyś pracować u mnie?
Tak.
W porządku.
Co z marketingiem?
Książka będzie świetna.
- Bez wątpienia. - Dodajmy na końcu
kilka stron rękopisu.
Świetny pomysł. Dobrze, panie Bae.
A ja załatwię projektanta Ji Seo-juna.
- Serio? - Tak.
Zostawcie to mnie. Podpisze umowę,
nim pan Cha skończy.
Hae-rin, możesz użyć firmowej karty.
Bylebyś go przekonała. Tak!
- Dobrze! - Dobrze!
Może dzisiaj pójdziemy do klubu?
- Ktokolwiek? - Wracajmy do pracy.
Nie odmawiaj mi, Dan-i.
Muszę pomagać panu Cha.
Zaczynasz od następnego tygodnia, prawda?
- Tak. - Świetnie!
Idziemy dzisiaj do klubu? Serio?
Rety. Kocham cię.
Co się stało, pani Go?
O co chodzi z ramieniem?
Zdrętwiało pani?
Tak?
By pozbyć się toksyn.
Każdy powinien to robić.
Super. Idę do klubu.
SPOTKANIE Z KANG BYEONG-JUNEM
OSTATNIA POWIEŚĆ KANG BYEONG-JUNA, BOHATEROWIE
POWIĄZANIA
DODATKOWI BOHATEROWIE
MATKA WARKOCZ
REWOLUCJA KANG BYEONG-JUN
RZEKA KANG BYEONG-JUN
PRZY STOLE PŁACZ WYSPY
DAN-I
Kończę dziś późno.
Spotykam się ze współpracowniczką.
Chyba nie wrócimy dziś razem.
Do zobaczenia.
SONG HAE-RIN
Tu Song Hae-rin z Gyeoroo.
Może pan spłacić swój dług.
Kiedy ma pan czas?
Będzie mi pan dłużny.
Ma mnie pan za zboczeńca?
Owszem.
Myli się pan.
Jest mi pan dłużny i pomylił się.
To już dwie przysługi.
Dobrze. Spotkajmy się.
Pomówimy o książce pani Yu.
Dam radę go przekonać.
Sam wspomniał o książce pani Yu.
Dobrze.
Dobiję z nim targu.
Będzie z nami współpracował.
Jak chcesz.
Będziesz pracował nad rękopisem pani Yu w domu?
Dan-i będzie przychodziła, mimo że z kimś mieszkasz?
Przesadzasz.
Dobrze. Nie wtrącam się.
Idziemy do klubu?
Byłam ze znajomą. Mam znów iść dzisiaj z tobą?
Pewnie.
Jeśli chcecie imprezy, idźcie do Midnight w Gangnam.
„Midnight”?
Dziś trzeci piątek miesiąca.
Będzie tam Pantera z Gangnam.
- Kto? - Kto?
Faceci przychodzą tam dzisiaj
specjalnie dla niej,
bo podobno lubi jednorazowe przygody.
Chodź z nami.
Nie mogę, mam chłopaka.
Nie pozwala ci się bawić?
To nie tak.
Nie zostawię go.
Musi być zaborcza.
Nieważne. Będziemy się świetnie bawić.
A jeśli wpadniemy na panią Seo i Dan-i?
Nie martw się.
Nie wpuszczą ich do środka.
Świetne miejsce!
Zaczekaj. Hej, Ji-yul.
To dla ciebie.
Spokojnie, jesteśmy laskami.
- Bądź pewna siebie. - Dobrze.
Chwila.
Wy nie wchodzicie.
Niby dlaczego?
Mam ładne ciuchy i duży dekolt.
Za to ona jest modelką.
Przykro mi, ale nie wpuszczę was,
bo nie pasujecie.
Chyba nie da rady. Napijmy się herbaty.
Nie pasujemy?
Wcale nie. Pasujemy.
Chodźmy.
- Wpuść nas. - Nie.
- Czemu mnie dotykasz? - Przestań.
Rozumiem.
- Chamstwo. - Przestańcie.
- Idźcie już. - Pasujemy.
- Co jest? - Przestańcie.
To pani.
- Rany. - Niesamowita.
Są ze mną.
Pani Go?
Nie wejdą? Ja też mogę iść gdzieś indziej.
Możecie wejść.
Przepraszam. Proszę.
Irytujący.
- Rany. - Spójrz na nią.
To chyba pomyłka.
Rany, poważnie.
- Jesteś piękna! - Jesteś super!
Jestem szczęśliwa!
To niesamowite.
Widziałaś panią Go?
- Co jest? - Uśmiech.
To sekretarz mamy.
Moja wolność zależy od ciebie.
To zrobię tak.
Pasujemy do siebie.
Czemu nas śledzi?
Mama nie wierzy, że kogoś kocham.
Czemu? Świetnie gram.
Ale jesteś za brzydki.
To znaczy jesteś przystojny,
ale nie w moim typie.
Tak myśli mama.
Wezmę taksówkę.
Dobrze.
Pocałujemy się,
zanim wsiądziesz?
Zwariowałeś?
Nie.
Zaczekaj.
Chyba naprawdę są razem.
Gust Ji-yul musiał się zmienić.
Myślę, że jest całkiem fajny.
Wpisałem, że jesteś na urlopie, byś nie miał problemów.
Chciałem ci przekazać.
On przyszedł, bo martwił się o ciebie.
Nie. Groził pan, że mnie udusi.
Jeśli nie wrócisz do przyszłego tygodnia,
zwolnię cię.
Bez litości.
Życie jest jak wiosenny sen.
Pusty sen.
Życie jest ulotne i przelotne.
„Bezużyteczne i daremne.
Kompletnie bez znaczenia.
Wszystko jest bezcelowe”.
Zgadzam się.
Ji-hong.
Robiąc tak, nie zwrócisz życia panu Choi
i nie naprawisz relacji z panią Seo.
Zgadzam się.
Spadaj stąd.
No już.
Dokąd teraz?
- Do domu... - Napijmy się jeszcze.
- Jest piątek. - Super.
Byłyście świetne.
Idziemy na drinka. Dołączysz się?
Wybacz, jestem z dziewczyną.
Chodźmy.
No chodźmy.
Co to było?
Oby każda para na świecie
się rozpadła.
Nieważne. Długo nie przetrwają.
- Oczywiście, że nie. - Idę do domu.
Żartowałam.
Musimy być różne, by było fajnie.
Dokąd pójdziemy, pani Go?
Gdziekolwiek wylądujemy,
zrobię wszystko,
by ta noc była warta waszego czasu.
Chodźmy.
Chodźmy!
- Za mną. - Idziemy!
- Raz-dwa! - Raz-dwa!
- Zamknijcie drzwi. - Dobrze.
Wchodźcie, spokojnie.
- Ładnie. - Chodźcie.
- Pani Go. - Zdejmij to.
Proszę stać. Rany, pani Go.
Boże.
Łazienka jest tutaj i tam.
Ma pani tyle łazienek!
Przeprowadza się pani?
Pewnie dopiero się wprowadziła.
Przeniosła się tu pani niedawno?
Rany, to boli.
Niesamowite miejsce.
Mieszkam tu od trzech lat.
Wyrzuciłam meble, bo jestem minimalistką.
Nie mam gdzie trzymać rzeczy.
Ale nieważne. I tak mieszkam sama.
Pierwszy drink
- do dna. - Racja.
A przekąski?
Pełno ich.
To jest smaczne i nie spleśniało.
- Gyeoroo! - Gyeoroo!
Gyeoroo!
Rany, mocne.
Dziwnie się czujesz?
Wcale nie.
Jak w domu. Miło i komfortowo.
Jasne, że dziwnie się czuje.
To oczywiste, pani Go.
Będzie jej łatwiej,
jeśli pogadamy jak znajome.
Proszę zacząć, pani Seo.
Mów mi po imieniu, Yu-seon.
W porządku. Dalej.
Tak? Dobrze.
Dobra.
Świetnie się bawiłam.
Pantero z Gangnam.
Wciąż jest trochę dziwnie?
W poniedziałek będzie dla nas zła.
Wcale nie. Nie chowam urazy.
Racja. Yu-seon nie wygląda jak ktoś, kto chowa urazę.
Tak.
Poza pracą
jesteś całkiem fajna.
Za to w pracy irytująca.
Yu-seon, twoje życie poza pracą to chaos.
W domu masz bałagan
i ciągle pijesz alkohol.
Spotykajmy się częściej.
W trzeci piątek miesiąca.
Brzmi świetnie.
Napijmy się jeszcze!
A tak w ogóle
to czemu się rozwiodłaś?
Czemu ją pytasz?
Też jestem ciekawa.
Czemu się rozwiodłaś?
To było nagłe.
Wiedziałaś, że jest drugim synem z biednej rodziny.
Rozumiałaś, że musi
zająć się rodziną brata, który siedzi,
a jego dzieci traktujesz jak własne i zabierasz na wycieczki.
I nagle się rozwiedliście.
To dziwne.
Sam nie wiem.
Przyniosła papiery i kazała je podpisać.
Tak zrobiłem.
Nie był...
po mojej stronie.
Wydaliśmy sporo, ale jest super, prawda?
Kupiliśmy buty dla syna
i kalesony dla twojej mamy.
Może kupmy też płaszcz twojej siostrze?
Pasowałby jej.
- Kupimy go? - Rany.
Ile kosztuje?
Równo 190 000 wonów.
Droższy, niż myślałam.
Do widzenia.
Zbliżają się urodziny twojego brata.
No i? Siedzi w więzieniu.
Martwię się o niego,
ale nie tak jak o jego rodzinę.
Pomyśl, co przeżywa.
Powiedzmy, że siedzę.
Jak byś się czuł w moje urodziny?
Nie ma co gdybać.
Piękne, kochanie.
Prawda?
Owszem.
Kup je.
Te też są ładne.
Mają dużo ładnych butów.
Ile kosztują?
Proszę wejść. Mamy dużo butów.
Możemy zajrzeć?
Muszę kupić buty.
Proszę się rozejrzeć.
Wykonane ręcznie?
Tak, wszystkie.
Piękne. Ile kosztują?
Mogę dać pani zniżkę.
Ma pan rozmiar 37?
- Rozmiar 37? - Tak.
Te też są ładne.
Ma pan rozmiar 37?
Proszę je przymierzyć,
zamiast dotykać każdą parę.
Ale nie znam ceny.
Niebieskie 190 000, a czarne 220 000 wonów.
Są drogie.
Wykonane ręcznie buty nie są tanie.
Dotyka ich pani,
a nie chce nawet kupić?
To naprawdę irytujące.
Proszę wyjść. Nic nie kupujcie.
- Idźcie. - O co panu chodzi?
Kup jedną parę, kochanie.
Poważnie?
Jestem irytująca?
Nie mogę zapytać o cenę?
Kupimy parę. Pierwsze były ładne.
Nic nie kupię.
- Chodźmy. - Co było irytujące?
Wkurzyłam się.
Naprawdę.
Co mu takiego zrobiłam?
Zdenerwował się, bo jadł.
Na pewno musi użerać się z dziwnymi ludźmi.
I bądźmy szczerzy, nie chciałaś kupić butów,
a wciąż pytałaś go o ceny.
Bierzesz jego stronę?
Trzymasz z nim?
Właściciel sklepu to twój brat?
Albo syn?
- Kochanie. - To obcy.
Nazwał twoją żonę irytującą,
a ty czytałeś sobie wiersze.
Jestem dla ciebie obca?
- Kochanie. - Powinieneś wstawić się za mną!
Kochanie.
To nie jego próbuj zrozumieć,
tylko mnie!
Jestem ci obca?
To mnie powinieneś
próbować zrozumieć, nie jego!
Rozumiem.
Puść mnie.
Nie sądziłem, że to coś poważnego.
A ona
wrzeszczała jak wariatka
w centrum handlowym pełnym ludzi.
Wszyscy się gapili.
Pewnie nie sądził, że to coś poważnego.
Zawsze taki był.
Ale w tamtej chwili
wreszcie
coś zrozumiałam.
Moje życie było porażką.
Myślałam,
że on zawsze będzie po mojej stronie.
Całe życie wierzyłam, że jeśli jest ktoś,
kto wesprze mnie w każdej sytuacji,
to jest to mój mąż, Bong Ji-hong.
Co mi po nim,
skoro nigdy nie wie, co czuję?
Tak, chcę kupić buty.
Zarabiam na nie.
Czemu ich nie kupuję?
Czemu wciąż pytam o cenę?
Może tego nie wiedzieć,
ale sprzedawca chciał mnie wyrzucić.
Jako mój mąż
powinien się z nim pokłócić
i kazać mu mnie nie obrażać.
Tak powinien zrobić mąż.
Kolejnego dnia przyniosła papiery o rozwód.
Chciała, bym je podpisał.
Wiem.
Przez całe
nasze małżeństwo
to nie był jedyny błąd, jaki popełniłem.
Dlatego je podpisałem.
Nigdy nie było jej łatwo,
więc musiałem.
Czemu płaczecie?
To smutne.
Naprawdę smutne.
Chcę...
- Tak? - ...coś powiedzieć.
Śmiało.
Ja też jestem rozwódką.
Miałaś męża?
Nie wiedziałam.
To jeszcze smutniejsze.
Mój mąż...
mnie zdradził.
Drań.
Zdradził taką piękność?
- Prawda? - Nie do wiary.
Myślę o tym
i zbiera się we mnie złość.
Co to za suka?
To już przeszłość,
ale kiedy do tego wracam...
strasznie mi żal
dawnej mnie.
Moje małżeństwo się skończyło, więc płacz był na nic.
Nie było już nadziei,
więc czemu go błagałam i próbowałam zatrzymać?
Dlatego jest mi siebie żal.
To był koniec.
Mogłam kopnąć go w jaja.
Daj mu kopa teraz.
Pójdziecie ze mną?
- Tak! - Pójdziemy.
Pewnie. Gdzie on mieszka?
Mimo to
wy chociaż...
byłyście żonami.
Macie dzieci.
Też wam coś pokażę.
Hej,
jest zaskakująco urocza, prawda?
Tak.
Ty również.
- Byłaś mężatką? - Co?
Nie.
Zrobiliśmy tylko zdjęcia.
Pan młody...
umarł?
Pewnie zerwali.
Ustaliliśmy datę, ale ktoś uciekł.
- Ten drań? - Nie.
Ja.
Cholera.
Bałam się teściów
i wychowywania dziecka.
Chciałam się uczyć
i awansować w pracy.
Stwierdziłam,
że lepiej zostać singielką.
Myślałam,
że będę szczęśliwa sama,
bez żadnych więzów.
Prestiżowe życie samemu? To fajne.
To dlatego...
żyję w takim bałaganie.
Rano budzę się sama
i sama wychodzę z domu.
Jestem sama nawet, kiedy jest mi smutno.
Choruję sama.
Zawsze jem sama.
Wszystko robię sama.
Mam już tego dość.
Czemu uciekłam?
Nie wierzę!
Muszę odnieść sukces.
Dan-i, jesteś w domu?
Dan-i?
Dan-i!
Dan-i.
Dan-i!
Co się stało?
Dan-i!
Dan-i...
Karetka...
Nieprzytomna kobieta. Adres to Mapo-gu, Yeonhwa-ro...
Chwila.
Przepraszam. Nic jej nie jest.
Za dużo wypiła.
Przepraszam za telefon.
Nie przyjeżdżajcie.
Przepraszam.
Nie do wiary.
Eun-ho.
Chyba umrę.
To samo miejsce co wczoraj.
Lubisz je?
Dobre do robienia scen.
Co?
Zjedz śniadanie.
Chyba...
nie dam rady jeść.
Wypij herbatę z miodem.
Jak wróciłam do domu?
Otworzyłaś sobie drzwi i bezpiecznie weszłaś.
Picie z panią Go prawie mnie zabiło.
Zabrała nas do swojego mieszkania...
Kiedyś byłam niesamowita.
Czyż nie byłam piękna?
Ja też byłam piękna.
Przychodziły do mnie dzieciaki z innych szkół.
Chodźmy do domu.
- Ten gość... - Jestem
- taka śpiąca. - Jest żonaty?
Jasne. Nie czeka na ciebie.
Pewnie się ożenił.
- Proszę... - Ja...
- Tak? - Proszę...
Wątpię, by się ożenił.
- Hej. - Wtedy myślałam,
że jesteśmy sobie przeznaczeni.
Dość!
Jesteście kurewsko irytujące!
Zachowujecie się jak stuknięte suki.
Co wy odpieprzacie, żałosne sucze?
Zabawiałam was jako nowa,
ale mam już dość.
Słyszycie? Mam dość!
Chodźmy do domu.
Znowu przeklinałaś?
Tak.
Wracasz do starych nawyków.
I dobrze.
I tak masz przerąbane,
więc rób, co chcesz.
Pan Bong jest na przystani.
Byłem u niego z prezesem Kimem.
Na wszelki wypadek wysyłam adres.
Pani Seo,
udanego weekendu.
Panie Bong.
Musisz pracować
i zarabiać na życie.
Pan Choi zmarł...
i wzięliśmy rozwód,
ale musisz żyć dalej.
Zaopiekować się rodziną brata,
dopóki nie wyjdzie.
I pamiętaj o swoim synu.
Do zobaczenia w pracy w poniedziałek.
SŁOWNIK ZNAKÓW CHIŃSKICH
„Drodzy nieznajomi.
Dla tych z imionami, które brzmią niczym gwizd”.
Tych...
„Wypowiadam na głos słowo »śmierć«”.
Kropka. Następna linia.
„Jego wymowa jest szczególna”.
„Urodziłam się w śnieżny dzień”.
„Brzydkie dziecko było małe
i delikatne...”
„Kolejnego dnia po narodzinach...”
Dodaj kropkę.
Zmęczona?
- Jest super. - „Powiedziałeś to,
gdy zobaczyłeś mnie przed domem rodziców”.
Kropka. Kolejna linijka.
„»Tęsknisz za mamą«.
»Chcesz wrócić do domu«.
Gdy to słyszę, patrzę na ciebie pustym wyrazem twarzy,
zamiast...”
Jest pan wcześniej.
Chciałem poczytać.
To książka Gyeoroo.
Byłem ciekaw, co wydaliście.
Redagowałam ją.
Przeczytam uważnie i podzielę się opinią.
Będę czekać.
JI SEO-JUN
NOWA WIADOMOŚĆ
JI SEO-JUN
Przysnęło mi się.
Dan-i, jestem z panią Song.
Mam zaprojektować okładkę książki pani Yu Myeong-suk?
Jeśli chcesz, zrobię to.
Chcesz jakiś owoc?
Jasne.
Tak. Musisz.
Widzę, że rozmowa nam się układa,
więc może omówimy pana umowę?
Podpiszę ją.
Naprawdę?
Chcę pracować przy książce pani Yu.
Gdy usłyszałam, że będzie padać śnieg,
miałam dobre przeczucia.
Śnieg?
Tak zapowiada prognoza.
Będzie padać śnieg. Czuję to.
Zamawiają państwo?
Tak.
Nie spałam.
Dodaj kropkę.
Moje oczy były zmęczone.
Byłam wyczerpana.
„»Tęsknisz za mamą«.
Gdy to słyszę,
patrzę na ciebie pustym wyrazem twarzy,
zamiast...”
Jak zawsze, ramię Eun-ho
było pewne i wygodne.
To dlatego
zamknęłam oczy.
A co z tą ręką?
Była gorąca niczym ogień.
To był sen?
Naprawdę...
zasnęłam?
Dobre.
Pada śnieg.
Eun-ho.
Pada śnieg.
Racja.
Wypijemy herbatę w ogrodzie?
Dobrze.
Jest pięknie.
Tak.
Śnieg jest piękny.
Księżyc jest piękny.
Racja.
Księżyc jest piękny.
Słowo „piękny” kojarzy mi się z dniem,
kiedy powiedziałeś, że księżyc był piękny.
I wrzuciłeś zdjęcie do sieci.
Zamiast „kocham cię”
Soseki Natsume rzekł: „Księżyc jest piękny”.
Tej nocy o nim pomyślałem.
To ja powiedziałam ci o tym pisarzu.
Pamiętasz?
Racja.
To było w liceum?
Kiedy Soseki Natsume był nauczycielem,
kazał uczniowi coś przetłumaczyć.
Gdy uczeń tłumaczył zwrot „kocham cię” na język japoński,
zrobił to słowo w słowo.
Wiesz, co powiedział mu pisarz?
Japończycy nie mówią tego za często,
więc lepiej byłoby
przetłumaczyć to: „Księżyc jest piękny”.
Pamiętasz.
Dlatego powiedziałem ci:
„Księżyc jest piękny”.
Znów to zrobiłem.
Powiedziałem,
że śnieg jest piękny.
Jest piękny, prawda?
Co? Nagle ci się spodobałem?
Nie ruszaj się.
Czy...
ty...
Czy ty...
mnie lubisz?
TO BYŁA MIŁOŚĆ TYLKO DLA MNIE
WIEDZIAŁEM O TYM OD DAWNA, ALE TO BOLESNE
NIE WIE, ŻE TO ON WYWOŁUJE TEN UŚMIECH
TWORZENIE KSIĄŻEK DAJE DUMĘ, ZAUFANIE I SZCZĘŚCIE
PO SKOŃCZENIU KSIĄŻKI
WIDZĘ, CO MNIE OMINĘŁO W ŻYCIU
NOWA KSIĄŻKA JEST JAK POKÓJ PEŁEN ULUBIONYCH RZECZY
KAŻDY MA TUNEL DO POKONANIA
DZIĘKI POMOCY ZAPOMINAMY O LĘKACH
CHCIAŁEM ZOBACZYĆ OCEAN
TĘSKNIŁEM ZA DAWNĄ DAN-I
- Poczułam coś dziwnego. - Miałaś zbereźne myśli?
To boli!
Powinienem cię lubić?
Myślałam, że ma pan plany.
- Co pani robi tu sama? - A pan?
Wiedział, co do niego czuję?
Nie biegnij tylko dlatego, że chcesz mnie zobaczyć.
Ma małą twarz,
a jej piękne oczy, nos i usta pasują
do tej małej twarzy.
Nie unikaj go, Dan-i.
Nie mów mi po imieniu.
Przywykłeś, prawda?
Jak inaczej mam mówić do kobiety, którą lubię?
Napisy: Krzysztof Zając